حالا دیگر کمتر کسی است که قصه فرش دستباف ایرانی را نشنیده باشد؛
    قصه دستهای پینه بسته ای که نخ چند سانتی خامه قالی را در میان تارهای محکم و بلند دار گره می زند
    تا گره ای از زندگی خویش باز کند. 

به گزارش خبرنگار مهر در اراک، حالا دیگر قالی هم مثل بافندگانش قصه پرغصه ای دارد ... حالا فرش ایرانی تنها گل بوته و گل و مرغ، درخت و آهو و نقش های اسلیمی نیست .... و به قصه ای پرغصه تبدیل شده است قصه ای غم انگیز که حاصل غفلت، غفلت و بی برنامگی ای که از دست دادن فرصت ها را به همراه داشت.
    
    آن طور که پیداست و تحقیقات می گوید فرش ایرانی حاصل اندیشه و دستهای توانمندی است که تار و پود را وسیله ای ساخت برای سرودن شعری به قدمت دو هزار و 500 سال، از فرش پازلیک تا فرش های امروزی.
    
    هنر با ملت ایران همزاد است اما تفاوت هنر فرش بافی با سایر هنرها در اقتصادی بودن آن است فرش ایرانی آمیزه ای از هنر و اقتصاد است و باید از ما فرزندان امروزین ایران زمین پرسید آیا میراث داران خوبی برای این هنر گرانسنگ بوده ایم.